Łódki odparowujące są kluczowymi materiałami eksploatacyjnymi w powłokach naparowujących ogrzewanych oporowo, a ich stan bezpośrednio wpływa na czystość i jednorodność folii. Łodzie wyparne są wielokrotnie podgrzewane i chłodzone w wysokich temperaturach, co powoduje naprężenia termiczne i migrację materiału, ograniczając ich żywotność.
Materiałami na łodzie odparowujące są zwykle metale lub ceramika o wysokiej temperaturze topnienia, takie jak molibden, tantal lub azotek boru. Łodzie molibdenowe nadają się do odparowywania metali o niskiej temperaturze topnienia, takich jak aluminium i srebro, zapewniając dobrą przewodność cieplną i odporność na szok termiczny. Łodzie tantalowe wytrzymują jeszcze wyższe temperatury, dzięki czemu nadają się do odparowywania metali szlachetnych, takich jak złoto i platyna, choć są dość drogie. Łódki z azotku boru to ceramika kompozytowa, która nie zanieczyszcza materiału powłoki i idealnie nadaje się do odparowywania materiałów dielektrycznych w powłokach optycznych. Operatorzy muszą wybrać odpowiedni typ łodzi odparowującej w zależności od materiału powłoki, ponieważ wybranie niewłaściwego może prowadzić do niestabilnej szybkości parowania lub przedwczesnego uszkodzenia łodzi.
Przed pierwszym użyciem łodzi wyparnej należy ją poddać procesowi wstępnego topienia. Umieść materiał foliowy w łódce i powoli podgrzej go w próżni, aby materiał się stopił i uwolniły wszelkie zaabsorbowane gazy lub zanieczyszczenia. Podczas procesu topienia wstępnego operatorzy powinni obserwować, jak materiał topi się i zwracać uwagę na wszelkie rozpryski. Rozpryski zwykle wskazują, że materiał zawiera wilgoć lub zanieczyszczenia o niskiej temperaturze wrzenia, dlatego może być konieczne wydłużenie czasu wstępnego topienia lub wymiana materiału.
Podczas użytkowania prąd grzania łodzi parującej należy zwiększać stopniowo, a nie ustawiać bezpośrednio na prąd roboczy. Zbyt szybkie zwiększenie prądu może spowodować szok termiczny i pęknięcie łodzi. Operatorzy powinni przestrzegać zasady powolnego nagrzewania, zwłaszcza podczas kilku pierwszych powłok po wymianie łodzi na nową, aby dać jej szansę na dostosowanie się. Gdy materiał całkowicie się stopi, tworząc jednorodną jeziorkę i zacznie równomiernie parować, utrzymuj prąd na stałym poziomie.
Na żywotność łodzi odparowującej wpływa ilość materiału powłokowego. Jeżeli załadowano zbyt dużo materiału, roztopiony kałuża może przelać się przez krawędzie łodzi i kapać na dno, powodując zwarcie. Jeśli jest go za mało, sama łódź jest bezpośrednio narażona na działanie wysokich temperatur, przyspieszających utlenianie. Za każdym razem, gdy ładujesz materiał, powinien on być umiarkowany, tak aby roztopiony kałuża sięgała około dwóch trzecich głębokości łodzi. Gdy zawartość materiału w środku spadnie poniżej jednej trzeciej, należy go uzupełnić lub wymienić.
Aby stwierdzić, czy łódź parownika wymaga wymiany, możesz sprawdzić jej wygląd i właściwości elektryczne. Nowa łódź ma gładką powierzchnię z metalicznym połyskiem. Po kilkukrotnym użyciu powierzchnia może wykazywać zabarwienie utleniające lub drobne pęknięcia, co jest normalnym objawem starzenia. Jeżeli na łodzi pojawią się pęknięcia przelotowe, wypaczenia lub lokalne przerzedzenia, należy ją wymienić. Ponadto, jeśli szybkość powlekania spada zauważalnie, podczas gdy prąd pozostaje taki sam, prawdopodobnie spadła wydajność grzewcza łodzi, co może również oznaczać konieczność jej wymiany.
Podczas wymiany łodzi odparowującej operator musi najpierw odciąć zasilanie grzewcze i poczekać, aż łódź ostygnie do temperatury pokojowej. Usunięcie go, gdy jest gorący, może zwiększyć utlenianie, a także poparzyć operatora. Przed wymianą wyczyść uchwyt elektrody, usuń wszelkie tlenki i resztki materiału filmowego, aby zapewnić dobry kontakt nowej łódki z elektrodą. Po zainstalowaniu nowej łodzi wykonaj najpierw próbę na sucho (bez stosowania folii), aby sprawdzić, czy prąd jest stabilny, i rozpocznij użytkowanie dopiero, gdy wszystko będzie wyglądać normalnie.
Prowadź rejestr liczby użyć i całkowitego czasu dla każdej łodzi odparowującej. Pomaga to przewidzieć, kiedy wymaga wymiany i zapobiega przerwom w procesie z powodu uszkodzenia łodzi podczas powlekania ważnych produktów.
